Sylvia Dekker

 Curriculum

 Start
       

 

 

Brabants Dagblad, november 1994

Sylvia Dekker exposeert in Duvelhol

Angstbeelden als boze geesten in flessen

door Anna van der Burgt

Sylvia Dekker heeft voor haar tentoonstelling in het Duvelhok hoogst ongewoon drukwerk gemaakt. Ze smeerde haar gezicht in met olieverf en legde daarop dun vloeipapier, van de soort die in schoenendozen zit. De afdruk van haar gezicht kreeg door het uitklappen van de gelaatstrekken een spookachtige uitdrukking. Trol- en gnoomachtig met vreemde, onmenselijke oortjes aan weerszijden. Die afbeeldingen stopte ze in weckflessen. En al die flessen staan nu keurig in rijen op een stellage in het Duvelhok. Dekker heeft haar verhaal bij de tentoonstelling, in de vorm van tekeningen en teksten opgehangen. De achtergrond ervan zal door menigeen worden herkend. Het gaat over het niet kunnen verteren van de gruwelijke beelden van het dagelijks wereldnieuws. Dekker voelt dat als een tijdbom in haar hoofd: ,,In mijn werk wil ik weergeven hoe ik dat probeer te verwerken. Hoe ik reageer op krantenfoto's en hoe ik mijzelf inleef in de situatie van het slachtoffer." Ze vertelt dat ze zich de angstbeelden inprent om ze daarna als boze geesten in flessen te kunnen stoppen. Wat kan zo'n tentoonstelling, die iets aan de kaak stelt maar geen oplossing kan bieden, betekenen voor de beschouwer? Of voor een cursist van het Duvelhok die, in de pauze koffiedrinkend, met Dekkers installatie wordt geconfronteerd? Geen esthetisch genoegen, want Dekkers uitingen zijn niet om het mooi gemaakt. Bewustwording dan? Maar iedereen weet eigenlijk al wel dat we - meer dan voor ons welzijn noodzakelijk is- egoïstisch zijn en dat de wereld daardoor lijdt. Zou zo'n tentoonstelling een stapje op weg naar verbetering kunnen zijn? Of is zij een interessante maar doodlopende weg? Een vormgegeven huilbui. Dekker heeft, en dat is de troost van een tobbende kunstenaar, haar ongenoegen kunnen om zetten in beelden. Haar angsten nemen in deze ruimte ook de vorm aan van een doodseskader, een geketende gevangene die is neergestort naast de gewichten die hij meesleept, en een band die het geluid van huilende kinderen laat horen. Vreselijk ja, maar wie van ons gaat nu net als moeder Teresa echt iets doen?

Sylvia Dekker, tot 24 november in het Duvel hok St. Josephstraat 133, Tilburg. Open maandag t/m vrijdag van 14-17 uur en van 19~22 uur


 

Zondagsnieuws , 15 oktober 1995 - Zondagsnieuws Intervieuw

Sylvia Dekker, exposant op beeldenroute Via Historica in Lith

'Kunst is mijn leven'

door Ton de Kort

UDEN - Ze werd 41 jaar geleden geboren in Roermond en volgde een opleiding voor beeldende vorming en drama aan De Kopse Hof in Nijmegen. Daar plakte ze de Tilburgse Academie voor Beeldende Vorming achteraan die ze in 2,5 jaar doorliep. Ze woont al geruime tijd in Uden en is daar sinds twee jaar als professioneel kunstenares werkzaam. De introductie schetst meteen al een beeld van Sylvia Dekker. Zij is een van de 23 kunstenaars die momenteel in Lith deel uitmaakt van de Via Historica, een fiks in de belangstelling staande beeldenroute. "Ik mag dan wel pas op latere leeftijd zijn begonnen maar ik kan de zaken veel beter overzien heb meer levenservaring."

"Kunst is mijn leven geworden, ik kan er niet meer buiten. Het zit in mijn genen, laat me niet meer los". Sylvia Dekker heeft duidelijk de smaak te pakken. "Ik laat me leiden door thema's als onmacht, de verschrikkingen in de wereld, die via de media op me afkomen. Mijn 'inspiratie' is het ongelijk dat zich voordoet, verschillen in culturen, maar ook de scheve verhoudingen tussen mensen. Ik probeer door kunst een andere werkelijkheid te laten zien, iets toe te voegen wat er niet is. Ik vind het ook belangrijk dat kunst iets te zeggen heeft, iets betekent. Ik maak ook wel schilderijen voor boven de bank omdat je immers niet altijd zwaar moralistisch kunt zijn."

'Vrouwenstraatje'
Sylvia kwam in aanraking met Via Historica door een oproep in de BK-krant. Deze was afkomstig van Galerie De Artist, waar Ans Jager het initiatief voor de beeldenroute had genomen. Na een bezoekje om haar werk te laten zien kon Sylvia als een van de 23 uitverkorenen aan het werk. Doelstelling van de route was een historische plek in Lith te zoeken en daar te werken. Sylvia: "Ik koos voor het Eng wijkpad, het voormalige 'Vrouwenstraatje'. Daar vluchtte men heen wanneer de Maas weer eens overstroomde. Er zaten daar ook veel prostituees, die aan de schippers en hun bemanningen goede klanten hadden."

Na de nodige voorbereidingen verrees ter plekke een beeld van 1.80 meter hoog. Het is een kooi, die staat op een stapel aan elkaar gelijmd glas. Daaronder zit een fontein, die over het geheel heenspuit. Het werk draagt de naam 'Gekooide Tranen' en is op lokatie gemaakt. "Ik heb het daar opgebouwd. Daar ben ik een paar weken mee bezig geweest. De buurtbewoners heb ben min of meer toezicht ge houden op het geheel. Er staat ook een hek omheen, omdat het scherp is." De kunstenaars werden bij de Via Historica niet gesubsidieerd. Wel gaf de burgemeester van Lith iedere deelnemer honderd gulden. "Dat is het lot van de kunst, je moet ge woon bekendheid opbouwen, buiten je atelier treden."

Culturele bijdrage
In haar werk grijpt Sylvia terug op allerlei soorten materialen en technieken. "Ik werk heel hard en consequent in mijn atelier aan de Pnemstraat. Ik wil er ook graag van leven. Dit is mijn wereld, ik wil geen beperkingen hebben. Hoe meer je weet hoe meer je ziet en kunt gebruiken in je verbeelding. Ik probeer iets bij te dragen aan de cultuur. Er zijn zoveel beelden en schilderij en gemaakt. Ik wil iets toevoegen en maak het mezelf zo niet makkelijk. Maar ik ben een heel expressief iemand, ook in mijn schilderijen. Mijn atelier is mijn keuken, daar kan ik in alle rust werken, denken en doen wat ik wil. Ik probeer daar alles uit ..."

Via Historica loopt nog tot met 26 november. De beeldenroute duurt anderhalf uur. Voor informatie: De Artist: 0412-481157

 

 

De Galerij van het Sint Joseph Ziekenhuis
30 januari 1998 t/m 21 mei 1998

"Bestiaal vief"

Sylvia Dekker woont en werkt momenteel in Uden. Zij ontving haar opleiding aan de Akademie voor Educatieve Arbeid aan De Kopse Hof te Nijmegen met als specialisatie: Beeldende Vorming en Drama. Daarna volgde zij de Beeldende Vorming aan de Faculteit der Kunsten te Tilburg, en heeft zich gespecialiseerd in zowel Tweedimensionale Vormgeving als Plastisch-ruimtelijke Vormgeving. Begin tachtiger jaren maakte zij een studiereis door Zuid-Europa en Noord Afrika. Sinds 1986 is Sylvia Dekker voorzitter van de Stichting De Lutteltuin.

De hier tentoongestelde werken zijn te koop. Wilt u graag meer weten over het getoonde werk, of hebt u belangstelling voor een aan koop, dan kunt u bij de receptie uw naam, adres en telefoonnummer opgeven. Er zal dan zo spoedig mogelijk contact met u worden opgenomen.

Sylvia Dekker
Sylvia Dekker begint haar werk zeer impulsief, met felle kleuren, zodat het schilderij gaat leven. Haar handschrift vraagt om veel ruimte. Door de vitaliteit waarmee ze werkt, ontstaan er onverwacht nieuwe vormen. Zo komt zij steeds weer tot beelden die je tevoren niet zou kunnen bedenken.
Vaak zet zij haar eerste opzet een tijdje weg, om er pas later op door te werken. De combinatie van een abstracte ondergrond met een figuratieve voorgrond -door middel van lijnen- geeft het werk een heel eigen karakter.

Sylvia Dekker is een veelzijdig kunstenaar; zij maakt ook beelden en objecten. Haar uitgangspunt is niet het materiaal of de techniek. De drijvende kracht in haar is de confrontatie met gewone, alledaagse dingen en de ongrijpbare wereldbeelden die de media domineren. Zelfs als zij zich terugtrekt in haar atelier, wordt zij erdoor beïnvloed. In haar werk zoekt zij een balans die contrasteert met de ongedurigheid in haar hoofd en in de wereld.
Regelmatig maakt zij ook installaties voor beeldentuinen en atelierroutes. Dan past zij haar concept aan aan de omgeving of een specifiek thema. Bij dergelijke gelegenheden kan zij toetsen hoe haar werk communiceert met het publiek.
Daarom exposeert Sylvia Dekker graag in ongebruikelijke situaties en hangt haar werk nu hier in de expositieruimte van het Sint Joseph Ziekenhuis. Dat zal weer tot nieuwe inzichten leiden die een extra impuls geven aan haar werk.

 

 

Zondagsnieuws , 3 m3I 1998 - Zondagsnieuws Intervieuw

Sylvia Dekker exposeert met 'Karren und Kartoffeln'

'Aardappels groeien harder als er meer publiek komt'

door Ton de Kort

UDEN - Honderdtwintig kilo aardappels, een flinke berg potaarde en zes stevige houten kisten: ziedaar de meest voorname ingrediënten van een heus kunstwerk. De Udense Sylvia Dekker is daarmee momenteel te zien in de expositieruimte van de bibliotheek in Schijndel. 'Karren und Kartoffeln bewegen Himel und Erde', zo noemt zij de installatie die daar nog tot zaterdag 9 mei te bewonderen is. Met haar installatie roept Dekker verbazing op bij haar toeschouwers. Dat komt mede doordat de aardappels stevig doorgroeien !

Sylvia Dekker maakt zowel twee- als driedimensionaal werk. De Udense kunstenares probeert haar werken veelal aan te passen aan de omgeving wraarin zij exposeert. Ook in Schijndel, waar Sylvia werd benaderd door de Kulturele Evenementen Groep (KEG), deed ze dat. "Mijn installatie is te zien in een vaste expositieruimte van de bibliotheek. Dat is een laagdrempelige lokatie. Ik heb die ruimte helemaal naar eigen inzicht mogen veranderen, mocht ermee doen en laten wat ik wilde, zolang ik de boel maar niet vernielde." Het moet gezegd worden: Dekker heeft de expositieruimte ook een heel eigen gezicht gegeven.

'Metaforen'
De expositieruimte wordt gevuld met zeven kisten, die op wieltjes zijn gezet. Deze karren komen als het ware uit de muur. Boven op elke kar ligt twintig kilo aardappels, een fraai gezicht. Uit de karren komt bovendien een geheimzinnig licht: "Ik heb die kisten al eerder gebruikt, voor een installatie in Venray", vertelt Sylvia. "Voor deze expositie heb ik ze eerst lichtdicht gemaakt en opgeknapt. Er zitten kleine venstertjes in, waaruit licht komt. Dat levert een komisch gezicht op. De aardappels groeien namelijk naar het licht toe. Er komen zelfs al groene blaadjes aan. Daardoor zijn ook de karren van stil heel levendig geworden, gaan leven. De karren zijn metaforen voor bewegen en de aardappels voor groeien." Het inrichten van de expositie was nog niet zo makkelijk. Met de 'sponsoring' van Geert van Os, die zijn vrachtwagen voor het transport van de kisten beschikbaar stelde, lukte het toch alles in Schijndel te krijgen. Daar oogst Dekker sinds enkele weken veel lof voor haar installatie. "Men vindt het over het algemeen heel mysterieus", weet ze uit de reacties. "Ik ga ook elke week kijken hoe het groeiproces van de aardappels loopt. Dat fotograferen we dan ook. Om zo'n proces goed in beeld te brengen heb je ook wel vijf weken nodig." De snelheid waarmee de aardappels groeien kan overigens worden beïnvloed door het publiek. "De ruimte is eigenlijk donker. Het licht reageert op mensen die binnenkomen. De aardappels groeien dus harder als er meer publiek komt! "

De installatie 'Karren und Kartoffeln bewegen Himmel und Erde' is volgens Dekker wel karakteristiek voor haar werk. " Ik doe veel met hout, glas en materie. Het is wel inspannend om zo'n installatie te maken. Ik vind het een uitdaging om van elke omgeving iets nieuws te maken." De kunstenares heeft nog een expositie in de regio lopen en daar wordt juist een hele andere kant van haar getoond. In het Sint Joseph Ziekenhuis in Veghel zijn tot en met 20 mei vrolijke schilderijen van haar hand te zien. "Die twee kanten zitten gewoon in mij", meent ze nuchter. "Al zal iemand niet snel geloven dat dezelfde persoon deze twee exposities heeft ingericht. Ik vind het leuk om mijn publiek op een ander spoor te zetten. In september ga ik weer iets heel anders doen. Dan exposeer ik in Culemborg. Dat wordt iets met portretten op stoelen, óók leuk!"

'Karren und Kartoffeln' is nog tot en met 9 mei te zien in de bibliotheek in Schijndel. Die is tussen maandag en vrijdag van 13.30 tot 17.30 uur geopend, zaterdag van 10.00 tot 13.00 uur en maandag- en vrijdagavond ook nog van 18.00 tot 20.30 uur.